تفاوت انگلیسی آمریکایی و انگلیسی بریتانیایی (بریتیش)
 
زبان انگلیسی به عنوان زبان بین المللی در تمام دنیا دارای انواع مختلف مانند انگلیسی استرالیایی، کانادایی، نیوزیلندی، بریتانیایی و همچنین انگلیسی آمریکایی است. در میان تمام این گونه ها، انگلیسی بریتانیایی و انگلیسی آمریکایی جز معتبرترینها محسوب می شوند. لازم به ذکر است که همه گونه های انگلیسی رایج در سراسر جهان تنها کمی با یکدیگر تفاوت دارند. در این مقاله، انگلیسی آمریکایی و انگلیسی بریتانیایی از نظر تلفظ، دستور زبان، کلمات و املا مورد مقایسه قرار خواهند گرفت.
به زبان آموزان، به عنوان افرادی که زبان اولشان انگلیسی نیست، به شدت توصیه می شود که یکی از دو گونه معتبر زبان انگلیسی، یعنی آمریکایی یا بریتانیایی را برگزینند و در انتخابشان ثابت قدم بمانند.

وقتی صحبت از تلفظ به میان می آید، آمریکایی ها (همچنین کانادایی ها) تمایل دارند کلمات را با سهولت بیشتری تلفظ کنند. با بررسی دقیق تر درمی یابیم، بیشتر کانادایی ها و آمریکایی ها صدای صامت/r/ را که پس از مصوت ها در کلماتی مانند mother, car, better و غیره می آید، به وضوح  تلفظ می کنند، در حالی که در انگلیسی بریتانیایی این صامت (consonant) تلفظ نمیشود. این پدیده از نظر آواشناسی"Elision"نامیده میشود.
برخی از تفاوت های بین انگلیسی آمریکایی و انگلیس بریتانیایی ریشه در ریتم کلمات دارد. انگلیسی زبانان بریتیش اغلب یک هجا را در کلماتی مانند secretary حذف می کنند، گویی این کلمه به صورت secretry نوشته می شود، در حالی که آمریکایی ها تمام هجاها را تلفظ می کنند. با این حال، مواردی نیز وجود دارد که به طور کامل معکوس این اتفاق در آنها می افتد، مانند specialty. آمریکایی ها این کلمه را با سه هجا تلفظ می کنند (spe-cial-ty)، در حالی که بریتیش زبان ها آن را با پنج هجا (spe-ci-al-i-ty) تلفظ می کنند.

از لحاظ دستور زبان، تفاوتهای ظریفی بین این دو نوع انگلیسی وجود دارد. به عنوان مثال، در زمینه جمع بستن کلمات (ساخت اسم های جمع)، در انگلیسی آمریکایی، اسامی جمع مثلا group و government به عنوان یک واحد در نظر گرفته می شوند. در حالی که، در انگلیسی بریتانیایی، این اسامی به صورت جمع در نظر گرفته می شود و طبیعتاً به همراه فعل جمع می آید. (به عنوان مثال، The government are…). همچنین، در رابطه با استفاده از "زمان حال کامل"( present perfect tense) ، باید ذکر کرد که در انگلیسی بریتانیایی، این زمان برای بیان عملی به کار می رود که در گذشته نزدیک رخ داده است و اثر آن در لحظه ای که در حال صحبت هستیم باقی است. به عنوان مثال:
I’ve lost my wallet. Could you please help me to find it
 
در حالی که در انگلیسی آمریکایی، همان جمله با همین معنا را می توان به زمان گذشته ساده بیان شود. به این صورت:
I lost my wallet. Could you please help me to find it
 
به علاوه برخی انگلیسی زبانان بریتانیایی صدای /h/ را که در ابتدای کلماتی مانند   “he” یا "his" می آید تلفظ نمی کنند گویی این کلمات “ee”  یا “is” نوشته می شوند.
 
یکی دیگر از تفاوتهای دستوری بین این دو گونه از زبان انگلیسی روش نشان دادن مالکیت است. در انگلیسی بریتانیایی، هر دو عبارت "have" و "have got" با هم برابر فرض میشوند و به یک میزان بکار می روند. مانند:
I’ve got a motorcycle
I have a motorcycle
اما در انگلیسی آمریکایی استفاده از have got برای نشان دادن مالکیت آنقدرها معمول نیست.
 
همچنین در انگلیسی بریتانیایی فعل سببی help به همراه حرف اضافه to  می آید. مانند این جمله:
The teacher helped the students to understand the problem

اما در انگلیسی آمریکایی این حرف اضافه معمولا حذف می شود:
The teacher helped the students understand the problem
 
در انگلیسی آمریکایی، اسم مفعول (past participle) فعل get معمولا gotten، اما در انگلیسی بریتانیایی   got است:
Alice has gotten good marks in her exams. (American English)

Betty has got good marks in her exams. (British English)
 
از نظر کاربرد معمول حروف اضافه در انگلیسی نیز تفاوتهای ظریفی بین این دو گونه زبان وجود دارد.
 
 
از سوی دیگر از نظر روش صرف افعال نیز تفاوت هایی بین این دو گونه زبان وجود دارد. در انگلیسی بریتانیایی، هر جا  امکان پذیر باشد، به فرم بی قاعده فعل اولویت داده می شود، در حالی که در انگلیسی آمریکایی، فرم با قاعده فعل است که به طور کلی بکار می رود. همان طور که در جدول زیر نشان داده شده است:
در رابطه با تفاوت های املایی بین انگلیسی آمریکایی و انگلیسی بریتانیایی، باید اشاره کرد که Noah Webster فرهنگ نویس آمریکایی، منبع اصلی این تمایز بود. او در دو نمونه از انتشارات معروف خود، فرهنگ لغت آمریکایی زبان انگلیسی (1828)، و کتاب املای آمریکایی (1783)، تلاش کرد تا با بکارگیری تقریبا منحصر به فرد زبان آمریکایی، املا را در ایالات متحده نظام مند کند. این تفاوتها به  عمد ایجاد شد تا این زبان را از همتای بریتانیایی خود جدا کند و توسعه سیاسی و مستقل این کشور جدید را اذعان نماید. (دایره المعارف انکارتا ، 2008)
 
موفق ترین تغییرات وبستر املای با or به جای our در کلماتی مانند honor، labor به جای کلمات بریتانیایی honour، labour، استفاده ازer به جای re در کلماتی مانند center, theater به جای کلمات بریتیش centre, theatre، استفاده از s به جای c در کلماتی مانند defense, license به جای کلمات بریتیش defence, licence، استفاده از ck پایانی به جای que در کلمات check, mask به جای کلمات بریتانیایی cheque, masque ، و نیز عدم بکار گیری k پایانی (traffic, public که در حال حاضر در انگلیسی بریتانیایی هم به جای کلمات قدیمی traffick، publick مورد استفاده قرار می گیرند) بود. بعدها، برخی اصلاحات دیگر نیز ایجاد شدند؛ مانند کلمه programme در انگلیسی بریتانیایی که به کلمه program در انگلیسی آمریکایی تغییر پیدا کرد. یک روش ایده آل برای آن که مطمئن شوید آیا در انتخاب نوع زبان انگلیسی خود ثابت قدم بوده اید یا نه این است که از ویژگی "چک کردن املای لغات" (spell check) در نرم افزار تایپ خود استفاده کنید.

علاوه بر اینها تفاوتهایی هم از حیث کاربرد بین این دو گونه مهم زبانی وجود دارد. اعتقاد بر این است که تفاوت های عمده بین این دو نوع زبان انگلیسی، ریشه در انتخاب کلمات دارد. این کلمات اغلب شامل لغاتی می شوند که معمولا کمتر رایج اند. به عنوان مثال، potato chips آمریکایی بجای crisps بریتانیایی. اگر کاربرد کلمات را در گونه زبانی که انتخاب کرده اید به درستی ندانید، آنگاه زبان شما انگلیسی بیگانه (انگلیسی خارجی) است.  این امر به دلیل آن است که برخی کلمات و عبارات ممکن است معانی و تعابیر مختلفی در انواع گونه های زبان داشته باشند.